Historia

Malbork był jednym z miast dawnych Prus, w których rozwijały się tradycje cukiernicze związane z wyrobem marcepana.
Historia marcepana malborskiego sięga czasów, gdy miasto znajdowało się na ważnych szlakach handlowych łączących Pomorze, Prusy i miasta hanzeatyckie. Dzięki handlowi do Malborka trafiały migdały, cukier oraz inne kosztowne produkty kolonialne, które umożliwiały rozwój lokalnego cukiernictwa. Marcepan był wyrobem luksusowym, przeznaczonym głównie dla bogatego mieszczaństwa i elit. W Malborku stanowił także element darów składanych odwiedzającym zamek monarchom polskim. Tradycja jego produkcji została jednak przerwana na dłuższy czas wskutek zmian politycznych i gospodarczych.

Do odrodzenia miejscowego marcepana doszło około 1820 roku. Wówczas zaczęto ponownie wytwarzać go według prostych lokalnych receptur. Największy rozwój produkcji nastąpił na przełomie XIX i XX wieku, kiedy w 1903 roku cukiernik Felix Assmann rozpoczął wytwarzanie marcepana na większą skalę w swojej cukierni przy NiedereLauben 16 na Starym Mieście. Z czasem marcepan można było kupić również w innych malborskich cukierniach, między innymi u Artura Renka przy dawnej Langgasse (obecnie ul. Kościuszki).

Po II wojnie światowej tradycja produkcji marcepana w Malborku niemal zanikła, jednak rodzina Assmannów kontynuowała wyrób marcepana w Düsseldorfie.
Do odrodzenia miejscowego marcepana doszło około 1820 roku. Wówczas zaczęto ponownie wytwarzać go według prostych lokalnych receptur. Największy rozwój produkcji nastąpił na przełomie XIX i XX wieku, kiedy w 1903 roku cukiernik Felix Assmann rozpoczął wytwarzanie marcepana na większą skalę w swojej cukierni przy NiedereLauben 16 na Starym Mieście. Z czasem marcepan można było kupić również w innych malborskich cukierniach, między innymi u Artura Renka przy dawnej Langgasse (obecnie ul. Kościuszki).

Po II wojnie światowej tradycja produkcji marcepana w Malborku niemal zanikła, jednak rodzina Assmannów kontynuowała wyrób marcepana w Düsseldorfie.